به گزارش خبرنگار مهر، در شرایطی که کمتر از کمی بیش از یک ماه تا شروع رقابت های جام جهانی به میزبانی سه کشور آمریکا، مکزیک و کانادا باقی مانده است، هنوز تکلیف قطعی تیم ملی فوتبال ایران برای حضور در این رویداد مهم مشخص نشده و گمانه زنی های متعددی در این مورد صورت گرفته است.
مازیار ناظمی سخنگوی سابق وزارت ورزش و جوانان در یادداشتی برای گروه ورزشی خبرگزاری مهر به تحلیل اهمیت حضور تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی پرداخته است.
«این روزها بحث «برویم یا نرویم» به جام جهانی به یکی از حساسترین گرههای تصمیمسازی در شورای عالی امنیت ملی و دولت چهاردهم تبدیل شده است. برخی رفتن را با تعبیر ناشیانه «بیغیرتی ملی» مینامند. اما از منظر علم سیاست، دیپلماسی عمومی و منافع ملی باید قاطعانه گفت: باید رفت. نرفتن نه غیرت است، نه استراتژی؛ نرفتن خودزنی و پاس گل به دشمن در بزرگترین صحنه جهان است.
۱ - درس بزرگ تاریخ ورزش: قهرمانی که با «دست خدا» آمد
اجازه دهید از یک خاطره تاریخی شروع کنم. در جام جهانی ۱۹۸۶ مکزیک، آرژانتین و انگلیس در مرحله یکچهارم نهایی به مصاف هم رفتند. چهار سال قبل از آن، دو کشور بر سر جزایر فالکلند در جنگی تلخ روبرو شده بودند که ۳۰۰ آرژانتینی و ۲۰ انگلیسی جان باختند. آن جنگ برای آرژانتین یک تحقیر ملی بود.
در آن بازی، دیگو مارادونا، کاپیتان آرژانتین، دو گل زد؛ اولی را با دست وارد دروازه انگلیس کرد که بعدها به «دست خدا» معروف شد، و دومی را با یک دریبل حماسی که به عنوان بهترین گل تاریخ فوتبال شناخته میشود. خود مارادونا سالها بعد گفت: «احساس ما قویتر از ما بود. داشتیم از پرچممان دفاع میکردیم، از بچههایی که مردند، از بازماندگان.»
آرژانتین به جای تحریم و عقبنشینی، به میدان آمد. آنها نه با لابیهای سیاسی، بلکه درون زمین مسابقه به انگلیس پاسخ دادند. آن پیروزی برای آرژانتین نه فقط یک برد فوتبالی، بلکه «بازپس گرفتن عزت ملی» در برابر یک قدرت متجاوز بود.
گل مارادونا به انگلیس که به گل دست خدا معروف شد
۲ - نرفتن یعنی امضای عملی نامه حذف ایران به فیفا
همانطور که مستند است، پائولو زامپولی، فرستاده ویژه دونالد ترامپ، آشکارا به فیفا پیشنهاد داده ایتالیا جایگزین ایران شود. این یک لابی رسمی از سوی دولت متخاصم است. اگر ما خودمان انصراف دهیم، دقیقاً همان خواسته ترامپ را بیهیچ هزینهای برآورده کردهایم.
از منظر حقوقی و قوانین فیفا، تنها تیمی که میتواند ایران را حذف کند، خود ایران است. فیفا بارها اعلام کرده که ایران حتماً خواهد آمد و جای خود را حفظ خواهد کرد. «هیچ نقشه B، C یا D وجود ندارد؛ فقط نقشه A وجود دارد. ایران نماینده مردمش است.» پس انصراف ما یعنی انجام کار دشمن بدون اینکه او حتی یک دلار هزینه کرده باشد.
۳ - ایتالیا خودش را خوار نکرد؛ ما هم نکنیم
در اقدامی بیسابقه، مقامات ایتالیا با قاطعیت کامل پیشنهاد جایگزینی به جای ایران را رد کردند. وزیر ورزش ایتالیا، آندریا آبودی، در واکنش به این پیشنهاد شرمآور گفت: «مشارکت ایتالیا در جام جهانی ۲۰۲۶ اولاً ممکن نیست، ثانیاً مناسب نیست. راهیابی به جام جهانی در زمین مسابقه رقم میخورد.»
لوچیانو بونفیلیو، رئیس کمیته ملی المپیک ایتالیا، حتی صریحتر گفت: «من احساس توهین میکنم. شما باید لایق رفتن به جام جهانی باشید.» وزیر اقتصاد ایتالیا هم این پیشنهاد را «شرمآور» خواند.
دقت کنید: ایتالیا، با آن چهار قهرمانی و آن همه غرور فوتبالی، این پیشنهاد را تحقیرآمیز دانست و رد کرد. آنها گفتند میخواهند از مسیر میدان مسابقه به جام جهانی برسند، نه پشت میز لابیهای سیاسی. حال اگر ما خودمان انصراف دهیم و جایی را خالی کنیم که ایتالیا حتی به عنوان یک جایگزینِ «با چهار قهرمانی» حاضر به پر کردنش نشد، چه پیامی به جهان فرستادهایم؟
تیم ملی فوتبال ایران یکی از غایبان بزرگ جام جهانی ۲۰۲۶
۴ - «بازی صلح» ۱۹۹۸؛ روایتی که جهان فراموش نکرده
در جام جهانی ۱۹۹۸ فرانسه، ایران و آمریکا در شرایطی کاملاً متشنج روبرو شدند. بازیکنان ایران به جای دست دادن، دستهگل سفید به آمریکاییها هدیه دادند و دو تیم کنار هم عکس یادگاری گرفتند. آن بازی با پیروزی ۲ بر ۱ ایران تمام شد و فیفا به هر دو تیم جایزه رفتار جوانمردانه داد.
بازیکنان در دو ساعت بیشتر از سیاستمداران در ۳۰ سال موفق شدند. ایران در آن روز ثابت کرد که میتوان بدون مماشات و بدون عقبنشینی، هم عزت داشت و هم پیام صلح فرستاد. همان فرصت در آمریکا ۲۰۲۶ چند برابر شده است. زمین متعلق به فیفاست، نه ترامپ. ما در امنیت کامل میرویم، بازی میکنیم، گل میزنیم و روایت خودمان را به جهان میفرستیم.
۵ - آتشبس فعلی؛ بهترین زمان برای روایت حقیقت
اولین بازی ایران ۲۵ خرداد ۱۴۰۵ در ورزشگاه صوفی لسآنجلس آغاز میشود. در زمان آتشبس، رسانههای جهانی حساسیت کمتری به اخبار خشونت دارند و آمادهاند به «صدای مردم عادی» گوش دهند. ایران میتواند با شعار «ما خواهان صلح و عدالتیم»، تصویری متضاد با تصویر «جمهوری اسلامی جنگطلب» در رسانههای غربی ارائه دهد. هیچ رسانهای در جهان به اندازه یک ورزشگاه پر از دوربین با حضور ۸۵ هزار تماشاگر، قدرت انتقال پیام ندارد.
۶ - هشدار به دولت پزشکیان: مواظب پوست خربزه نرفتن باشید
صریح میگویم برخی نزدیکان به دولت آقای پزشکیان، چه در مجموعه ورزش و چه در اطراف ایشان، شاید از روی احتیاط یا تحت تأثیر فضای تندروی و یا محاسبات سیاسی آینده خود، تمایل به انصراف و گردن نگرفتن مسئولیت دارند؟ اما این تمایل، اگر تبدیل به تصمیم شود، بزرگترین اشتباه دیپلماتیک دولت چهاردهم خواهد بود.
دولت باید دقت کند که درک جهانی از انصراف ایران چیزی جز «ترس از حضور در آمریکا» نخواهد بود. این روایت نه تنها به چهره مقاومت ضربه میزند، بلکه تمام سرمایه نمادینی را که ایران طی دههها ورزش قهرمانی ساخته، نابود میکند.
از آقای پزشکیان و تیم ایشان تقاضا میکنم: اجازه ندهید یک تصمیم شتابزده یا تحتتأثیر مسئولان و مشاورانِ فاقد درک بینالمللی، دستاوردهای دیپلماسی عمومی ایران را قربانی فضاسازی داخلی کند. ورزش پلی است بر ملتها؛ اگر پل را خودمان خراب کنیم، دیگر کسی برای ما پل نمیسازد.
دولت امروز باید حواسش را بیش از هر زمان دیگر جمع کند و میان «صدای غیرتنمایانه اما بیحاصل» و «اقدام هوشمندانه در صحنه جهانی» تفاوت قائل شود.
مازیار ناظمی سخنگوی سابق وزارت ورزش و جوانان
از زمین مسابقه، جهنمی برای آمریکا بسازیم
ما برای اینکه به جهان بگوییم «ما از زورگویی نمیترسیم»، باید برویم. برای اینکه به عاشقان و علاقمندان ایران و حقطلبان جهان بگوییم «صدای شما به گوش میرسد»، باید برویم. برای اینکه به دولت آمریکا بگوییم «تحریم و تهدید کارساز نیست»، باید برویم. نرفتن، تسلیم شدن است. رفتن، فریاد زدن است. برویم و جهان را بیدار کنیم.
۱۱:۰۴ - ۱۴۰۵/۰۲/۰۵
نظر شما